Ankara’dan sesleniş AİLEDE ÇOCUK EĞİTİMİ

Ailelerimiz bizleri dünyaya getiren, büyüten, bizimle ağlayıp
bizimle gülen en büyük değerlerimizdir. Onlar için en güzel hediye,
onlar için iyi bir evlat olabilmektir.
Şefkatli kişiler bilerek kötülük yapmaz ve iyi birer aile bireyi
olurlar.
Karşılıklı olarak sevincinizi, üzüntünüzü paylaşarak birbirinizin
hayatından haberdar olun ve bağlılık duygularınızı uyandırın.
Hiç beklenmedik bir zamanda gülümseyin. Korktuğu veya
heyecanlandığı anlarda ellerini tutun, size olan güveni tazeleyin.
Kötü bir çocuk ya babanın yahut da her ikisinin eseridir.
Çocuğunuzda gördüğünüz kötü bir huyun suçunu, mutlaka
kendinizde arayın.

Her anne-baba, genellikle, çocukta gördüğü yanlış bir
davranışın suçunu ya çocuğa ya da çevresine yükleme
eğilimindedir.


Çocuk, aileden gördüklerini taklit ederek büyür. Eğer siz, ona
iyi bir terbiye vermiş iseniz; etraftan duydukları ona fazla tesir
etmeyecektir.
Kötü eğitimin ilk ve en tesirli basamağı, kötü örnek
sergilemektir. Her akşam eve sarhoş dönen ve kazandığı paraları
meyhaneci ile paylaşan bir baba, çocuğuna ahlaki nutuklar çekse,
acaba ne kadar tesirli olacaktır!..
Kötü eğitimin ikinci basamağı, çocuğunuza yeterli zaman
ayırmamaktır.
Sadece dersi için onunla bir-iki saat beraber olmakla, anne-
babalar görevlerini yapmış sayılamazlar.
Çünkü, çocuk geri kalan zamanını sokakta, gelişigüzel
arkadaşlarla veya evde televizyon karşısında geçirmektedir.
Unutulmamalıdır ki çocuklar en başta da söylediğimiz gibi çok
iyi gözlemcidirler.
En iyi gözlemledikleri kişilerse anne baba olarak bizleriz.
Bu etkili gözlemleri sonucunda çocuk anneyi ve babayı nasıl
kullanabileceğini, onlardan nasıl yararlanabileceğini çok çabuk
öğrenir.
Anne baba mutlaka aynı eğitim görüşüne sahip olmalıdır.Baba
çocuğa bir suç işlemesi sonucunda ceza verdiğinde anne hemen
“Annelik şefkat duygularını kabartarak” çocuğu kucaklayıp
sevmemelidir.
Aldığı cezanın niteliği, hangi davranışın sonunda aldığı,
çocuğa mutlaka açıklanmalıdır ki çocuk bir daha aynı davranışı
tekrarlamasın.Aşırı istenilen, geç kavuşulan, tek çocuk, ilk çocuk, tek erkek
veya kız çocuk, en küçük çocuk, geniş bir sülalenin tek erkek
çocuğu gibi çocuklar genellikle abartılmış sevginin odak noktası
olurlar.
El bebek gül bebek büyütülürler. Kucaktan yere indirilmezler.
Genellikle bu tür çocuklar erken konuşup geç yürürler. Aile
tarafından çocuğun her çağrısına cevap verilir.
Bir kral gibi her dediği hiç istisnasız anında yerine getirilmeye
çalışılır.
Bu tür çocukların üzerlerine titr enir.
Ağlamasın üşümesin terlemesin hasta olmasın, yorulup
incinmesin mikrop kapmasın diye aile üyeleri ellerinden gelen tüm
gayreti gösterir.
Adeta çocuk bir cam fanus içinde büyütülür.
Abartılmış sevgi ve aşırı koruyuculuk daha çok anne çocuk
ilişkisinde ortaya çıkmaktadır.
Sevgi, eğitim verimliğinde önemli bir faktördür. Sevgisiz, eğitim
düşünülemez. Çocuk, gelişme çağında ailede, okulda ve çevrede
yeterli sevgiyi görmelidir.
Sevgisizlik, çocuğu aileden ve okuldan soğutur. Sokağa
itebilir. Bunun için evler ve okullar birer sevgi ve şefkat yuvası
olmalıdır.
Çocukların başarısında cezalar değil sevgi ve takdir daha
etkili olmaktadır.
Sevginin bulunduğu yerde neşe, mutluluk,huzur, başarı ve
verimlilik vardır.
Hoşça kalın Dostça Kalın Ama Gönül Kapılarınızı Asla
Kapatmayın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir